Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απογοήτευση από το να έχεις κοιμηθεί αρκετές ώρες και να αισθάνεσαι σαν να μη κοιμήθηκες καθόλου. Να μετράς πόσες φορές ξύπνησες κατά τη διάρκεια της νύχτας και να κοιτάς το ρολόι. Οι ώρες ύπνου να λιγοστεύουν και οι σκέψεις να οργιάζουν. Σε λίγο θα πρέπει να σηκωθείς. Να ετοιμαστείς. Να πιεις καφέ. Να λειτουργήσεις. Παρόλα αυτά είναι σαν να μη κοιμήθηκες. Χρειάζεσαι σχεδόν μία ώρα για να νιώσεις ότι ο εγκέφαλός σου αρχίζει να αποδεσμεύεται από τον ύπνο

Διανύουμε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας προσπαθώντας να καταλάβουμε ποιοι είμαστε. Αναρωτιόμαστε γιατί αντιδρούμε όπως αντιδρούμε. Γιατί δυσκολευόμαστε σε κάποια πράγματα περισσότερο από άλλους. Γιατί κουραζόμαστε τόσο πολύ, τόσο εύκολα. Γιατί κάποιες μέρες μοιάζουν να απαιτούν υπερβολική προσπάθεια. Γιατί το να συγκεντρωθούμε καθίσταται τόσο εξαντλητικό. Κι όμως, σπάνια αλλάζουμε την ίδια την ερώτηση. Μήπως έχουμε συνηθίσει να λειτουργούμε με περισσότερη δυσκολία από όση όντ